Vandaag werd ik wakker en mijn eerste gedachte was niet: “Hoe voel ik me vandaag?”.
Terwijl ik me aankleed realiseer ik me dat het voorbij is.
Ik voel me normaal. Niet normaal zoals vroeger normaal was, maar een nieuw “normaal”.
Niet meer de stand van “doen, doen, doen”, maar van “zijn, doen, denk, niets, doen, niets, denk, zijn, zijn, slaap”.
De energie stroomt.
Dag, dag, burn out.
Dank voor 400 dagen leren!
Vandaag sprak de iPhone tot mij:
Wees niet bang om langzaam
voorwaarts te gaan,
wees alleen bang om
stil te staan.
Gisteren heb ik een heerlijke wandeling gemaakt door het bos. Ik was er alleen en door de dempende werking van de sneeuw was het er bijzonder stil. De zon scheen tussen de takken door. Ik zag sporen van allerlei dieren. Het was wonderlijk mooi en daardoor verkwikkend.
Op de takken lag sneeuw en op onderstaande foto kun je zien hoe de sneeuwvlokken zich aan elkaar vastklampen om zo lang mogelijk op het takje te blijven liggen. In strijd verwikkeld met de wet van de zwaartekracht.
Het maken van een kruissteek: twee kruiselingse bewegingen naar binnen toe.
Het borduren helpt me tot rust en tot mezelf te komen.
Daar zit ik dan onder een goede lamp en met mooie muziek op de achtergrond.
Dat had ik nou nooit gedacht, maar het werkt als een tierelier.
En bovendien produceer ik iets waarmee Emy erg blij is. Dit is de geborduurde voorkant van het dekbed voor beer.
I ain’t like that anymore
I don’t kick off like before
I’m more relaxed, I’m all reformed
I ain’t a firestorm
Een schitterende cd van Danny Schmidt, die deze dagen wordt grijs gedraaid in huize Nieuwe Lelie (Dank, Hildi!).
Tijdens het luisteren gaat de naald op en neer door het borduurwerk en komt de rust weer terug.
Mijn hoofd golft minder en mijn vuisten zijn niet langer continue gebald.
I ain’t a firestorm anymore.
De laatste tijd kom ik veel reigers tegen als ik fietsend onderweg ben in het landschap rondom Amsterdam.
Ze zitten net als ik soms lekker in het zonnetje.
Ze staan net als ik uiterst oplettend te wachten om die ene kans te pakken.
Ze wachten soms net als ik geduldig op wat er toevallig langskomt.
Ze laten zich net als ik lekker meedrijven op de Noordoosterwind.
Ik voel me ineens heel verwant met deze rare vogel.
Er zitten nu ezelsoren in dit boek, wat betekent dat ik bepaalde bladzijden nog eens wil opslaan. Ik had ook een pen tussen mijn tanden om snel iets te kunnen onderstrepen. Met andere woorden; ik zat het boek actief te lezen.
Het boek gaat niet over gloeilampen versus ledlampen, alhoewel … Het boek gaat over de zoektocht naar een nieuwe manier van leven en samenleven. Een vervolg op de verlichting van Descartes, Newton, Voltaire, Kant en anderen waardoor het verstand op een hoger plan werd geplaatst. Deze verlichting gaat over het integreren van je verstand, emoties en spirituele bewustzijn.
Touber leidt de lezer langs een aantal mensen die bijzondere inzichten hebben verkregen over hoe die volgende verlichting eruit ziet. Het was grappig te merken dat in dit boek weer allerlei lijntjes samenkomen van onderwerpen waar ik de afgelopen jaren mee bezig ben. Zo start het boek met de cultural creatives, komt de leiderschapsontwikkeling volgens Manfred van Doorn aan de orde waarbij hij filmfragmenten gebruikt om te illustreren en heeft hij een hoofdstuk gewijd aan Jill Taylor (bekijk deze video!) die als neuroloog een hersenbloeding doormaakt.
Een van de laatste hoofdstukken besteedt hij aan Danah Zohar, een Brits/Amerikaanse filosofe en theoretisch fysica. Danah Zohar heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar spirituele intelligentie en daarvoor ook een meetinstrument ontwikkelt (te doen via internet en je krijgt een uitgebreid terugkoppelingsrapport). Ik had het geluk afgelopen vrijdag een lezing van en dialoog met haar te mogen meemaken. Een inspirerende en wijze vrouw!
Touber heeft zijn boek opgebouwd met korte en toegankelijke hoofdstukken, waardoor het makkelijk leest en erg informatief is. Het boek helpt zeker om de verlichtingsbeweging (wat dat ook moge zijn) en de cultureel creatieven te versterken.
De afgelopen vier dagen heb ik de stilte en rust opgezocht in de bossen. Op mijn fiets (in de trein) ben ik erheen gegaan en daarna werd ik verzorgd met een bed en heerlijke maaltijden.
Iedere dag begon om 6.00 uur met een stiltemoment en lichaamsoefeningen en eindigde met een stiltemoment om 22.00 uur. Daartussen was er nauwelijks iets. Dat was onwennig. Ineens vanuit de maalstroom van gezin en werk, naar niets. Ik merkte dat ik in het begin vooral moeite had om steeds te kiezen. Na iedere activiteit moest ik weer bepalen wat ik ging doen. Ik probeerde zo goed mogelijk te luisteren naar mijn lichaam. Dat was weer even wennen, want in mijn leven zijn nog maar weinig keuzemomenten. Het ritme van mijn werk en ons gezin zit namelijk strak in elkaar.
Na een dag lukte dat weer beter en kon ik de ontspanning toelaten. En met de ontspanning kwam ruimte voor gedachten en gevoelens waaraan ik lange tijd niet was toegekomen. Dat was helend.
Deze vier dagen zijn goed voor mij geweest; ik voel me anders dan vorige week, veel relaxter en rustiger. Dat gevoel ga ik proberen vast te houden.
Hieronder een foto van mijn bureautje in mijn kamer in de bossen.
Dit is wat ik ga doen! Heel veel fietsen en fitter worden op deze superfiets.
Voor kenners: het is een Idworx Easy Rohler Lady met een Rohloff verschellingsnaaf.
Vanmorgen zat ik om half acht frisgedoucht aan het ontbijt. Klaar om naar mijn werk te gaan? Nee, want het is mijn eerste dag dat ik niet naar mijn werk ga.
Klaar om de schilder welkom te heten? Klaar om wat door tijdschriften en kranten te bladeren? Ja, allebei. Maar waar ik dan zin in heb is creëren, iets schrijven, iets maken en daar heb ik alle tijd voor nu.
vanaf vandaag drieënhalve maand niks
niksen
niets
nop
niente
nada
da’s vast nog een hele kunst
ik lanterfanter
jij lanterfantert
hij landerfantert
wij lanterfanteren
jullie lanterfanteren
zij lanterfanteren
maar vandaag doen wij het vooral!
Het afgelopen half jaar ben ik in de weer geweest met de ontdekking van authentiek leiderschap. Grote woorden voor een zoektocht naar de kern van mijn zijn, het opruimen van rommel en het accepteren van onvolkomenheden. Boeiende reis met fantastische reisgenoten.
Het lastigst was te erkennen dat ik niet goed voor mijn lijf zorg, terwijl dat mijn belangrijkste instrument is. Door de adrenaline voel ik soms bijna niet hoe moe mijn lichaam is van 17 jaar hard werken en doorgaan.
Maar nu maak ik een diepe buiging voor mijn lijf dat me jarenlang trouw is geweest en trakteer het op een rustpauze van drie maanden.
Ik ben er erg opgetogen over. Het zal nog lastig zijn de rem erop te houden, maar het gaat me zeker lukken.